Eindelijk uit mijn winterslaap

Heeeeeeeeey piepklein Detleffje,
het was weeral even geleden dat ik nog eens iets had geschreven. Dat is voornamelijk omdat ik een serieuze winterslaap heb gedaan dit jaar. De kinderen zijn precies wat vaker ziek geweest dan vorige jaren en Esther en ik hebben het ook een paar keer serieus zitten gehad. Maar bon, de dagen worden terug langer, de zon komt af en toe eens piepen… De goede moment om een kleine samenvatting te geven van de voorbije weken.

De Leon heeft altijd al graag gefietst. Toen hij nog kleiner was had hij een loopfietsje waar hij altijd mee wilde gaan spelen en als hij wat groter werd hebben we dan zijn eerste fiets met trappers gekocht. Dat eerste fietsje met trappers, daar was hij snel uitgegroeid. Dat was maar een beetje groter dan dat loopfietsje, maar hij heeft er wel mee leren trappen. Sindsdien is hij helemaal vertrokken.

Tegenwoordig is gaan fietsen het liefste dat hij doet. Als we in het weekend vragen wat hij graag wilt gaan doen is het elke keer opnieuw: “Gaan fietsen, papa!”. We zijn er al eens mee naar een pumptrack gegaan in Schoten. Dat was wel leuk toen en hij deed dat eigenlijk heel goed. Moeder en vader stonden met klammige handjes te kijken want ik mocht niet helpen en hij ging het alleen doen. Op foto lijkt dat, zoals altijd met fietsen, iets van niks maar die hoge bulten zijn toch gemakkelijk 2m hoog. Als hij daar dan afrijdt hou je toch even je hart vast. In Schoten is de pumptrack geasfalteerd, dus als hij daar op zijn neus landt…. Maar bon, voorlopig nog geen grote accidenten gebeurd daar.

Ik ben er ook al eens een keertje mee in Schilde gaan fietsen. Daar heb ik al een blog over geschreven. Maar tegenwoordig is zijn favoriet: Het Mountainbikeparcours. Hij bedoelt daarmee het parcours in Ravels. Daar zijn we al een paar keer samen naartoe geweest. Maar de laatste keren opperde hij toch vaak dat dat eigenlijk een mountainbikeparcours was en dat hij geen echte mountainbike had. Daar wilde hij graag verandering in brengen.

Op zich heeft hij een fiets die nog past en dus had hij eigenlijk geen tweede fiets nodig. Hij heeft een beetje geluk dat zijn vader redelijk enthousiast is als het op fietsen aankomt, dus de kogel was snel door de kerk: hij had een mountainbike nodig om te gaan mountainbiken 🙂

Om hem een beetje geduld bij te brengen en te leren om voor iets te sparen, hadden we een puzzel gemaakt van de fiets die hij graag wilde. Zo konden de mensen die dat graag wilden, een puzzelstukje kopen als er iets te doen was. En zo legden ze dan bij voor zijn fiets. Dan kon hij zelf de vooruitgang wat mee opvolgen. We zijn daar voor de feestdagen mee begonnen en tot zijn grote vreugde was de puzzel vol op zijn verjaardag 🙂 Die fiets hing al een paar maanden in de garage onder een zeil, maar dat had hij niet gezien.

Uiteraard moest die fiets ASAP getest worden in Ravels! Amai hij was fier zenne! Dat was ook de eerste keer dat hij met versnellingen reed, maar het ging allemaal heel goed. Uiteraard moet hij nog wat oefenen maar het was super leuk. Ik ben er zeker van dat jij ergens enthousiast mee zat te juichen 🙂

Zelf heb ik nog niet zoveel gefietst dit jaar. Het heeft veel geregend en ik ben een beetje een salon-fietser… Als het regent vertrek ik niet graag haha. Ik ben al wel twee of drie keer met de Ciers naar Bois des Reves geweest. Ondanks het natte weer ligt het daar altijd wel redelijk goed om te fietsen. Ze hebben daar ook weer wat opgeruimd en opgeknapt tijdens de winter. Het ligt er heel verzorgd bij. In een paar lijnen hebben ze een extra dropje of een jump gestoken en in de afdalingen met diepe geulen hebben ze wat zand gedaan om het te egaliseren. Niet al te spectaculair, maar goed om terug op de fiets te zitten en naar beneden te vlammen! Binnenkort eens naar Spa of ergens anders in de Ardennen gaan voor het betere werk 🙂

Wat wel een eervolle vermelding verdient zijn de Ciers zijn twee overwinningen in BDR! Hij is voor de eerste keer in die kom gereden daar aan het begin. Op zich is dat niet zo moeilijk maar dat is wel redelijk steil. Ik had hem de vorige keren al geprobeerd daar warm voor te krijgen maar zonder succes. Deze keer was het wel BINGOOOO!! En daarna heeft hij zelfs een drop gepakt waar ik hem ook al een paar keer voor heb gepushed. Het was dus een productief uitstapje. Hij is zelfs niet gevallen op de parking 🙂 Het wordt nog een echte pro!

Hmmmmmmm is diep nadenken wat ik nog heb uitgestoken…

We hebben met het werk deelgenomen aan de Ten Miles in Antwerpen. Veel valt daar eigenlijk niet over te vertellen… 🙂 Er was veel volk (alle afstanden samen iets van een 37 000 man) en het weer was veel aangenamer dan vorig jaar. Toen dacht ik echt dat mijn voeten gingen smelten van de warmte. Dit jaar was het bewolkt en heeft het zelfs wat geregend onderweg. Ideale verkoeling.
Ik was nog maar een zestal weken terug gestructureerd aan het lopen toen het de ten miles was dus ik wist niet goed wat ik ervan moest verwachten… Ik had ook nog geen enkele echt zware training gedaan dit jaar dus het was afwachten hoe het ging gaan. In mijn hoofd was ik precies al allemaal redenen aan het bedenken om het rustig aan te doen. Geen idee waarom eigenlijk, want normaal zoek ik altijd redenen om alles aan 100% te doen.
Ik had geen zin om met de tram of de auto naar daar te gaan dus ik ben naar daar gefietst. Toen ik door het Groot Schijn (of hoe dat daar ook heet aan dat nieuwe zwembad) fietste, passeerde ik ook langs het kerkhof. Ik heb even dag geroepen. Geen nood, er waren geen omstaanders die omvielen van het verschieten. Ik moest denken aan de ten miles twee jaar geleden. Toen waren we samen naar La Roche gegaan. Zaterdag goed gefietst, gegeten en gedronken en dan moest ik zondag nog lopen. We hadden wel wat pinten in ons graat gekapt, dus ik had niet veel hoop op een goede tijd toen. Tegen alle verwachtingen in, heb ik toen mijn beste 10 miles gelopen op 1:19. Ik denk dat jij toen de eerste was die ik heb gebeld na de finish. Uiteraard om te stoefen met mijn prestatie.
Door daaraan te denken, keerde mijn redenering om: “Verdoeme luie kloot, ge zijt gewoon excuses aan het bedenken om niet voluit te gaan! Ge gaat da niet rustig aan doen!!” Aaah nu waren mijn gedachten terug waar ze normaal zijn 🙂 bedankt om me terug op het goede pad te zetten!
Dus met de gebruikelijke mindset was ik dan wel klaar om alles te geven. Tot aan de Kennedytunnel loopt er heel veel volk op een hoop. Daar heb ik geen al te onnozele inhaalbewegingen gedaan, maar daarna heb ik dan wel een beetje doorgeduwd. Het ging beter dan ik dacht en uiteindelijk ben ik aangekomen op 1:22. Iets trager dan mijn beste tijd. Het grootste verschil dat ik voelde was dat ik nu geen versnelling meer over had de laatste 5km. De vorige keer heb ik daar echt nog serieus kunnen doorduwen. Achteraf ben ik wel blij dat ik niet rustig heb gelopen. Fokkit!

Het laatste noemenswaardige dat ik heb gedaan was een padeltornooi! Dat was wel super leuk!! In januari ben ik begonnen met padellessen op vrijdagavond. Na tien lessen en wat oefenen op woensdagavond, was de tijd rijp om eens mee te doen aan een tornooi. We wisten eigenlijk niet goed waar we ons aan mochten verwachten… Maar uiteraard waren we er rotsvast van overtuigd dat we dat daar eens even snel gingen winnen.
Die tornooien worden georganiseerd in reeksen. Die reeksen zijn gebaseerd op uw klassement. Aangezien wij nieuwkomers zijn is ons klassement P100 (klinkt al niet slecht om te beginnen e 🙂 ). Dus onze tegenstanders zijn ook allemaal beginners. Wat wel opviel was dat er veel mensen al tenniservaring hadden. We hadden met andere woorden iets meer tegenstand dan we op voorhand dachten hahaha. In de groepsfase hebben we twee van de drie wedstrijden gewonnen. Maar amai we hebben afgezien. We konden totaal niet ons eigen spel spelen en we hadden echt het gevoel dat we ons er moesten door worstelen. Dat bleek dan wel gelukt te zijn want zondag mochten we de kwartfinale spelen. Ondanks dat we in die match wel heel goed hebben gespeeld en dat we ons daar wel goed voelden, hebben we die toch verloren. Die mannen stonden al drie of vier tegen nul voor toen we doorhadden hoe we ze konden pakken. En dan hebben die nog een paar keer chaaaaance gehad. Niet normaal! Maar goed, uiteindelijk dan verloren met 9-7. Het was alleszins een hele leuke ervaring en het smaakt zeker naar meer! 26 Mei gaan we nog eens alles geven!

Voila Sjarel, nu ben je weer volledig mee. Ik hoop dat het stopt met al dat regenen en dat ik weer een paar leuke dingen kan gaan doen die ik met je kan delen!

Groetjes mijnheer daaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaag