Team PadelBus

Heeeeeeeey piepklein Detleffje,
Toen heel dat corona-gedoe begon, zijn er veel mensen uit verveling beginnen sporten. Veel meer kon je natuurlijk niet doen, want alles was gesloten… Wat mij vooral opviel was de grote toename in fietsers. Zowel op de baan als op de mountainbike. Dat zorgde dan weer voor leveringsproblemen bij de fabrikanten. Je herinnert je vast het drama rond mijn Cannondale nog 🙂 Iets anders waar een grote hype rond is ontstaan is padel. Plots ging iedereen padellen en schoten de padelvelden als kolen uit de grond.

Iedereen heeft serieus gevloekt op die maatregelen. Ineens moest je van thuis werken, de kinderen mochten niet meer naar school, je mocht met niemand meer afspreken, die mondmaskers, … Dat was nogal een gedoe! Na die eerste maatregelen dacht ik dat we er wel vanaf zouden zijn maar daarna hebben ze ons toch nog een paar keer bij ons pan gehad met andere maatregelen en restricties. Ondanks dat ik er meermaals serieus op heb gevloekt, hebben die maatregelen er ook voor gezorgd dat we terug met elkaar in contact zijn gekomen. Omdat je niet kon gaan voetballen, zocht je naar iets anders om sportief bezig te blijven. Plots kreeg ik een berichtje: “Aaaah seg Dreke, lang geleden! Ik heb gezien da gij soms gaat mountainbiken. Ik heb via het werk ook ne mountainbike geleased. Goesting om is samen te gaan fietsen?”. Dat was het startschot van een mooie periode waarin onze vriendschap terug hoge toppen scheerde.

Nu ik er over nadenk, hebben wij het eigenlijk nooit gehad over voetbal. Ik weet dat jij bij een caféploegje speelde met een hoop vrienden. Wat je op dat vlak hebt uitgespookt tussen je 18 en je 30 weet ik niet. Toen we nog op het middelbaar zaten speelde jij bij Antwerp. Manneke, kon jij voetballen! Je stak dat uiteraard niet onder stoelen of banken. De enige voetballer waarvan ik je ooit heb horen zeggen dat hij effectief kon shotten was Vincent Company. Die kon je niet “in uwe zak” steken. Alle andere verdedigers waren niet opgewassen tegen Detje. Volgens jou toch niet 🙂 Je had een grote mond op het veld, maar het waren niet enkel praatjes want je kon effectief wel heel goed voetballen. In het vijfde middelbaar hebben we samen meegedaan met de schoolploeg van het Xaverius. Dat was de enige manier voor mij om ooit in dezelfde ploeg te spelen als jij want mijn vaardigheden kwamen zelfs niet in de buurt van de jouwe. Daar hebben we ook wat afgelachen e, makker. Ik kon niet goed voetballen, maar ik kon wel m’n mannetje staan in de duels. Ik probeerde meestal iedereen op z’n zenuwen te werken, zodat de mensen die effectief konden voetballen de ruimte hadden om iets te doen. Dat was wel een goede combinatie met jou in de schoolploeg. Er is één tafereel dat ik nooit zal vergeten: Er komt een lange bal, ik kop die door naar jou maar je controleert die niet 100% en die verdediger ontfutselt je de bal. In plaats van in duel te gaan stamp je die gewoon onderuit… ROEFEL 🙂 Jij krijgt geel (dat was eigenlijk een overtreding waar je donkerrood voor had moeten krijgen, maar bon) en begint wat van je oren te maken tegen de scheidsrechter terwijl die mannen van de andere ploeg wat interessant beginnen te doen. Ideaal moment voor mij om me te komen moeien. Lap ook geel 🙂 Na dat prachtig staaltje sportiviteit, mochten we het jaar nadien niet meer meedoen hahahaha. Ik denk dat ze schrik hadden dat het Xaverius ergens op een zwarte lijst zou komen door ons. Kans was niet onbestaande 🙂

Voetbal is nooit echt m’n ding geweest. Ik vond het wel leuk omdat het naast een ploeg ook allemaal vrienden waren. Zeggen dat ik een talent was… Dat zou niet echt accuraat zijn. Ik heb me maar toegelegd op wat ik het beste kon: fysiek geweld 🙂

Tijdens de corona ging er geen dag voorbij zonder dat ik het woord “padel” hoorde. Eerlijk gezegd had ik er nog nooit van gehoord. Ik kreeg al snel te horen dat het een kruising was tussen squash en tennis. Ik weet niet hoe dat bij jou zit, maar als iedereen mega enthousiast doet over iets, heb ik er eigenlijk al geen zin meer in haha. Beetje een onnozel karaktertrekje, maar ik kan er niks aan doen. Ik merk dat ik dat ook heb als iedereen het heeft over een film die je moet gezien hebben. Dan denk ik: ”Lot mor al”. Met padel was dat niet anders. Iedereen ging dat ineens doen en de meest idiote figuren ter wereld gingen “nor de paDÉL”. Ik kreeg er braakneigingen van. Inmiddels is die hype een beetje gemilderd, maar het is wel nog steeds populair.
Die populariteit hebben ze bij ons op het werk aangegrepen om een padelveld aan te leggen. Dat mogen we gebruiken om tussen de middag of na de uren om te gaan padellen. Dat maakte de drempel om het eens te proberen al wat lager. Toen een collega vroeg om eens onder ons twee te gaan spelen tussen de middag, ben ik dan toch maar gezwicht. Met twee is dat eigenlijk een beetje tennis tussen vier muren. Op zich wel leuk, maar niet bijzonder. Na een paar keer heb ik het dan toch aangedurfd om 2 vs 2 te spelen (wat eigenlijk de bedoeling is). Er waren een aantal mensen waarvan ik wist dat ze dat al eens hadden gedaan, dus ik had snel drie kandidaten gevonden om mee te komen doen. Twee daarvan waren de Manu en de Werner 🙂 Daarna heb ik dat ook nog gedaan met de Willy, de Raphael, de Fil, …
Amai makker, met vier is dat echt suuuper leuk! Zeker als je aan elkaar gewaagd bent. Eigenlijk is het de bedoeling elkaar zo hard mogelijk te kloten en te proberen de andere een fout te laten maken. Het kost mij heel veel moeite om mijn bruut geweld achterwegen te laten, want dat werkt eerder averechts bij padel. Een hele leuke dynamiek en een heel leuk spelletje. Naast al dat lopen en fietsen is het wel leuk om terug iets te doen waar een spelvorm in zit. En dat je het met vier kunt doen is ook echt wel lachen!
Zoals dat meestal gaat als ik enthousiast over iets ben, ben ik ineens all-in gegaan. Ik heb me online laten vangen en heb een racket gekocht, een zak, … Kortom: de hele bataklan 🙂 En ik heb me samen met de Janssens ingeschreven voor lessen. Dat leek me wel een goed idee want ik heb het gevoel dat ik rondloop als een kieken zonder kop op dat padelveld.

De Janssens is wel een leuke partner om dat mee te doen. Die heeft vroeger nog tennis en squash gespeeld, dus die kan op z’n minst al met een racket tegen een bal slaan. En dat is ook zo een Sjarel waar je direct terug mee staat te lachen ook al heb je hem een jaar niet gezien. Tijdens onze eerste les hebben we meteen de rol van komisch duo op ons genomen 🙂 ik denk dat ze ons daar al kennen.

Ik denk wel regelmatig aan jou als ik aan het padellen ben. Volgens mij hadden we ons daar ook kostelijk geamuseerd als duo. En zeker als we tegenover elkaar hadden gestaan. Manneke ik had me niet ingehouden zenne. Ik had u zo hard geambeteerd als ik kon. Maar waarschijnlijk had je dat, tot mijn grote frustratie, na twee keer ook weeral beter gekund dan ik. Als er competitie mee gemoeid was konden we elkaar toch goed opfokken e, cowboy!

Jammer dat we dat nooit samen gaan kunnen proberen… Maar ik hoop dat je lachend zit mee te kijken als ik iemand probeer te frustreren met lastige balletjes!

Kusjes, dag mijnheer!