Hobbeldebobbel

Heeeeeeey piepklein Detleffje,
een paar weken terug heb ik iets stom gedaan. Allez eigenlijk heb ik iets stom gedaan en dan twee dagen later heb ik iets extra stom gedaan. Hemels!

Laat ons beginnen met mijn eerste stommiteit.
Op het werk weten ze ondertussen al dat ik regelmatig ga lopen. Ik probeer ook bij elke gelegenheid de mensen enthousiast te maken om mee te lopen. Als er activiteiten zijn waar we aan deelnemen met het werk, zoals de Ekiden in Brussel of de 10 miles in Antwerpen, ben ik altijd diegene die probeert een team samen te stellen. Helaas antwoorden er regelmatig mensen met: “Ja dat is goed maar dan wil ik wel een paar keer samen gaan lopen om te trainen.” Op zich is dat wel leuk en doe ik dat ook. Het enige nadeel is een beetje dat dat vaak niet overeenkomt met mijn trainingsschema. Voorlopig ben ik nog niet specifiek begonnen voor de marathon (daar begin ik tegen het einde van januari mee), dus maakt dat niet zoveel uit. Maar eens ik begin aan mijn schema, wijk ik daar niet graag van af. Als ik een schema heb, kan ik dat “makkelijk” volhouden maar eens ik één training mis of niet juist doe is het om zeep in mijn hoofd. Dan kost het me heel veel moeite om de draad terug op te pikken.

Bon, dus stommiteit: ik ben gaan lopen met een collega. In afstand te kort en in tempo te hoog om een kwalitatieve training te zijn voor mij. Op ongeveer 100m voor we terug aan de bureau aankomen, komt er achter ons een vrachtwagen aangereden. Ik versnel een beetje zodat we achter elkaar lopen en die vrachtwagen ons ongehinderd kan voorbij rijden. Op de moment dat ik versnel zie ik een riooldeksel en ik neem een grotere pas om daarover te springen. Ik had niet gezien dat er achter dat deksel een verzakking was in de weg. Snok, en ik sla mijn enkel om. Ik voelde meteen dat het serieus was, maar na even stappen kon ik de laatste meters nog rustig uitjoggen. Op de moment zelf had ik er niet zoveel last van, waardoor ik er jammer genoeg ook geen ijs heb op gelegd. Tegen dat ik ’s avonds naar huis ging begon het wel stijf te worden… Thuis heb ik er dan ijs op gelegd maar dan was het kwaad al geschied… Toen ik de dag nadien wakker werd kon ik niet op die voet steunen. Stom e, amigo… Maar wacht, er komt nog iets stommer.

Er is een collega van mij die echt heel goed kan lopen (veeeeel beter dan ik). Vorig jaar had hij eens gevraagd of ik zin had om mee te doen met een strandloop. Met mijn grote mond had ik uiteraard volmondig ja gezegd, met nog wat commentaar erbij dat ik hem er wel eens even ging aflopen. Dat was stommiteit nummer twee. En helaas pindakaas, had het lot beslist dat ik twee dagen na stommiteit 1, de gevolgen moest ondergaan van stommiteit 2.

Dus ik had een enkel waar ik niet op kon steunen en twee dagen later ging ik meelopen in Zoutelande (ja van dat idiote liedje) met een strandloop. Qua timing suboptimaal 🙂
Ik had die strandloop kunnen afzeggen, maar dat vond ik een beetje onnozel. Als je je goed voelt en je goed hebt voorbereid is dat redelijk uitdagend, maar uiteindelijk ben je voorbereid en weet je dat dat wel zal lukken. In mijn geval had ik een extra hindernis: een verstuikte enkel. In plaats van op te geven heb ik besloten toch door te zetten. Als ik denk aan de hindernissen waarmee jij te kampen had, ging ik niet opgeven omdat mijn voetje pijn deed.

Na een consultatie bij dokter YouTube, heb ik geprobeerd mijn enkel zo goed mogelijk te behandelen en te laten recupereren tegen zaterdag.

Dus zaterdagmorgen ben ik met een klein hartje naar Zoutelande gereden. Het was daar berekoud. Gelukkig regende het niet maar er stond een ijskoude wind. En ja op het strand kan je je moeilijk wegsteken e, haha. Maar ik was er en ik stond klaar om mee te lopen met de Hobbeldebobbelloop. Ja dat heet echt zo, Ceulemans. Dat is geen grapje! 11km over strand en duinen en in totaal 17 keer de duinen over. Dus als je dacht: ” Seg flauw Andreasje in Holland zijn toch geen hoogtemeters…”, dan nodig ik je vriendelijk uit om eens 17 keer de duinen over te lopen. Kom achteraf gerust je bevindingen met me delen.

Op los zand lopen is zelfs met goede enkels geen pretje, en in mijn geval heb ik toch even een knopje moeten omdraaien om door te blijven gaan. Het kriebelde een beetje in mijn enkel op dat losse zand 🙂
Ik had mezelf voorgenomen om verstandig om te gaan met het parcours: versnellen bergafwaarts, stabiel op de vlakke stukken en afzien bergop. Vooral de vlakke stukken gebruiken om mijn hartslag wat naar beneden te krijgen. Dat plan is redelijk goed gelukt. Dat maakte wel dat ik minder snel liep op de vlakke stukken dan dat ik normaal zou doen, maar dat ik geen toptijd ging lopen was van voor de start al vrij duidelijk. Dat was wel een beetje grappig want op de vlakke stukken liepen er altijd mensen mij voorbij die ik dan daarna bergop weer inhaalde. Er was ook een beklimming waar ik (achteraf) heel hard mee moest lachen omdat het een typisch klimmetje was waar jij eindeloos zou over zeveren. Het eerste deel was al vrij pittig, en net wanneer ik dacht dat ik boven was maakte dat pad een bocht van negentig graden waarna de klim nog zeker 500m verder ging. Daar begon bijna iedereen te wandelen uit miserie. Mijn verstand zei dat ik ook moest wandelen. Gelukkig is mijn verstand niet de baas. Wij hebben samen wel wat andere klimmetjes opgelopen in Ronse en in La Roche, dus zo een onnozele Hollandse duin ging mij zeker niet klein krijgen. Redbull geeft je vleugels? Dat kan, maar denken aan wat wij samen konden geeft mij meer energie dan een Redbull. De fotograaf stond uiteraard zeer strategisch net op dat klimmetje. De deugniet!

Dus ja geloof het of niet, ik heb de Hobbeldebobbelloop volledig uitgelopen ondanks al mijn stommiteiten. En tot mijn verbazing was ik zelfs niet laatste, maar nog redelijk puik 166ste van de 252 finishers.

Dus dat gezever van “op één been kunde ni staan”… Als je op één been kan hobbeldebobbelen, zal je er ook wel op kunnen staan e, vriendemans 🙂

Jammer dat je er fysiek niet bij was, want ik had u echt graag zien afzien op dat vreselijke klimmetje. Maar in gedachten was je er zeker bij om mij te zien afzien.

Hou je goed, kameradski!