Een raar jaar

Heeeeeeeeeeey piepklein Detleffje,
de laatste tijd heb geen nieuwe posts geplaatst. Dat wil niet zeggen dat ik je was vergeten, maar ik heb nu eenmaal niet echt een InstagramInfluencerMegaspectaculair leven. Meestal is het gewoon gaan werken en de kinderen in toom houden. Maar eerlijk gezegd is “gewoon” al gek genoeg.

Omdat vandaag een speciale, rare, dag is wilde ik graag even laten weten dat ik nog veel aan je denk. Het is nu al een jaar dat je er niet meer bent… Het voelt onwezenlijk om dat te schrijven. Een jaar zonder samen afzien op en naast de fiets, belachelijke telefoontjes en idiote WhatsApp conversaties.

De laatste weken is het op sportief vlak wat stiller geweest bij mij. Klassiek val ik tijdens de wintermaanden wel een beetje stil, of wordt het toch wat minder dan in de zomer. De dagen zijn kort en donker en dan ontbreekt de motivatie vaak om nog buiten te gaan. In de zomer, als het zonnetje schijnt, gaat dat allemaal veel vlotter. Als het terug wat beter weer wordt, zal ik waarschijnlijk terug meer sportieve avonturen met je kunnen delen.

De afgelopen periode kan ik kort samenvatten: een zware bronchitis die me drie weken naar de lappenmand heeft verwezen en twee keer mijn enkel omgeslagen op enkele dagen tijd (ook geen aanrader). Het was al een tijdje geleden dat ik nog zo ziek was geweest… Daar had je me waarschijnlijk vrolijk mee uitgelachen 🙂
Daarnaast was het ook een beetje zoeken naar een manier om niet volledig stil te vallen tijdens de winter. Lopen lukt me nog wel als het donker is, maar fietsen doe ik echt bijna niet in de winter. Dat beklaag ik me altijd als het terug beter weer wordt want dan moet ik terug van nul beginnen opbouwen. Om toch wat bezig te blijven op de fiets, heb ik me ingeschreven voor spinning lessen. Dat probeer ik nu één of twee keer per week te doen. Op zich is dat wel leuk: een uurtje afzien in groep met leuke muziek. Een ander groot gebrek in mijn training is krachttraining. Vroeger deed ik dat graag maar de laatste jaren is dat echt een opgave geworden… Dus de dagen dat ik niet ga spinnen, probeer ik minstens één keer per week zoiets Crossfit-achtig te doen. Dat is ook in groep, wat leuker is dan alleen te liggen ploeteren. Ik moest denken aan toen we 18 waren… Dan hadden we eens samen een abonnement gekocht bij een fitness in Deurne aan de terminus van de 24. Dat was een beetje een oldschool fitnesske waar we het eens gingen regelen. We gingen alletwee de volgende Schwarzenegger worden. Dat was nodig om vrijdag de beer te gaan uithangen in den Alma. Liefst in een t-shirt met te kleine mouwen om de biceps te etaleren. Uiteindelijk hebben we ons gefocust op wat we het beste konden: gewoon naar den Alma gaan. Dat fitness abonnement is nooit verlengd hahaha.

Ik ben met Leon nog eens naar Ravels gegaan. Hij vindt het daar echt heel leuk en kan er al goed uit de voeten. Voor zijn verjaardag heb ik een mountainbike gekocht. Hij kijkt er al heel erg naar uit om die daar te gaan testen. Ik ook een beetje haha. Hij is wel pas in februari jarig, dus hij moet nog heel even geduld hebben 🙂 Ondertussen hangt die fiets (onder een doek verstopt) naast die van jou aan de haak in de garage. Als we hem gaan testen zal ik uitgebreid verslag uitbrengen, want ik ben er zeker van dat je heel enthousiast zal zijn als je de fiets ziet. Ik voel in mijn kleine teen dat je hem gaat goedkeuren. Gebaseerd op je uitgesproken voorkeur voor een bepaald fietsmerk, kan dat haast niet anders 🙂

Ik ben ook nog eens met de Janssens gaan fietsen. Die heeft een paar weken geleden een nieuwe fiets gekocht. Schoon machien! Om er een beetje aan te wennen zijn we even gaan rijden in Ravels. Die deugeniet reed ineens die grote drop af.. Roefel zei hij. Dat vond ik wel cool. Bij ons heeft het toch even geduurd voor we dat durfden e, makker.
Uwen T_EK mocht mee op pad! Hij was in z’n nopjes! En ik heb hem nog altijd niet kapot gedaan. Ik probeer altijd het onderste uit de kan te halen met jouw T_EK. Ik weet dat je dat wel waardeert. Echt een raket!!!

Ik moest ook denken aan de eerste keer dat we samen zijn gaan mountainbiken. Dat was met de Ciers in Kasterlee. We hebben ons toen goed geamuseerd en vanaf dat moment waren we vertrokken met TeamBangBus. In Kasterlee zijn we wel niet meer terug geweest… Het was daar een beetje te druk naar onze mening. Al die wielertoeristen van de Kempen maken daar in de winter het bos onveilig. Spasten! haha!

Ja vriendemans, ik mis u toch nog altijd heel erg hoor. En ik ben er zeker van dat ik niet de enige ben die je heel erg mist. Hopelijk kunnen we samen nog veel beleven, ook al ben je er fysiek niet meer bij. In gedachten neem ik je altijd mee.

Hou je goed en tot de volgende, cowboy!!!!