Daguitstap Les Hautes Rivières

Heeeeeeey piepklein Detleffje!
Vorige week heb ik op sportgebied een druk weekend gehad. Over de Ekiden had ik je al verteld, maar ik ben de dag voor de Ekiden nog gaan fietsen in de Franse Ardennen. Dat verhaal had je nog tegoed.

Geen idee hoe het komt, maar dit jaar heb ik precies problemen met al mijn verlof op te krijgen op het werk… Luxeproblemen noemen ze dat! Dus ik probeer als het mooi weer is zo hier en daar nog eens een dagje op te nemen om te gaan fietsen. Vorige week vrijdag was zo een dagje. Hoewel het niet bepaald mooi weer was ’s morgens!

Ik had met mijn schoonbroer afgesproken om eens naar Les Hautes-Rivières te rijden. Dat is vlak over de grens in de buurt van Bouillon. We hadden al gehoord dat het daar wel de moeite was. Dat grenst ook aan een natuurreservaat (allez zo een Parc Naturel… ik ga er vanuit dat dat een natuurreservaat is 😉 ). Dus echt wel een hele mooie regio.

Er geraken was een beetje een avontuur. We hadden afgesproken aan Brussel-Noord. Mijn schoonbroer ging me daar oppikken en dan reden we van daar verder met de auto. Dus ik heb voor de eerste keer de trein genomen met mijn fiets. Om zes uur thuis vertrokken richting Berchem Station en daar de trein op. Ik moet zeggen dat die app van de NMBS wel vrij handig is en ook het personeel op het perron was heel behulpzaam. Was op zich nog wel chill want dat was een heel compartiment voor fietsen. Plaats genoeg dus!

Dat ging eigenlijk echt vlot. Ik was op een halfuur in Brussel. Ik denk dat je daar met de auto ’s morgens 300 uur over doet.

Zoals je al kon zien op de foto’s heb ik je T_EK thuis gelaten en het stevigere geschut bovengehaald. Het staat daar wel bekend om technische afdalingen, dus ik had wat meer veerweg en grovere banden nodig om het daar tot een goed einde te brengen. En dat is echt het terrein waar Frietje voor gemaakt is. Voor de zekerheid had ik mijn integraalhelm en bescherming ook bij. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik onzacht in aaraking kom met de grond 🙂

In de auto naar daar was het aan het regenen, niet normaal! Dus onze vreugde was eerder beperkt. Het is onderweg wel gestopt en volgens het weerbericht ging het de rest van de dag droog blijven. Toen we aankwamen na een rit van nog eens twee uur was het effectief niet meer aan het regenen en konden we ons klaar maken om eraan te beginnen.

We hadden op voorhand de regio al eens bekeken op TrailForks om te zien waar de trails juist lagen dus we wisten we waar we moesten zijn. In Belgie zijn die trailcenters bepijld tegenwoordig maar daar was dat nog niet het geval.

De meeste afdalingen daar zijn zwart. Dat klinkt geweldiger dan het is hoor. Want sommige stukken op een blauwe afdaling zijn soms moeilijker dan een zwarte… Heel subjectief. Dat hebben we zelf ook ondervonden. We zijn begonnen met een blauwe afdaling. We dachten op die manier het terrein wat te leren kennen en te zien hoe het erbij lag. Bij droog weer is die blauwe afdaling waarschijnlijk iets van niets, maar alles lag er nat en glibberig bij toen wij er waren. Wij zijn daar van de 1 naar de 9 geschoven… Heel die afdaling lag vol met boomwortels en die zijn ongeloofelijk glad als het geregend heeft. Toen we beneden kwamen zeiden we tegen elkaar: “Amai als dat blauw is… dan hou ik mijn hart al vast voor die andere afdalingen.. WA WAS DA”

Maar we waren helemaal tot daar gereden, dus we gingen er niet na één afdaling de brui aan geven. We zijn dan naar een zwarte afdaling gereden: Rumsteck. En zoals ik daarnet al zei, ondanks dat dit een zwarte afdaling is, lag die er veel beter bij en was die daardoor veel makkelijker te rijden dan die blauwe. En amai Detje, die Rumsteck was echt een suuuuuuuperleuke afdaling!! Al de trails daar beginnen vrij hoog (je moet toch 25 minuten serieus bergop om boven te geraken). Het uizicht liegt er niet om.

Dat maakt ook dat de afdalingen redelijk lang zijn. Veel langer dan bijvoorbeeld in Spa ofzo. En ook de Rumsteck was vrij lang: 2km lang en 260meter naar beneden. Er zijn in elke gebied zo van die afdalingen die er bovenuit steken. In Bouillon is dat voor mij de BBQ, in Aywaille is dat de Led Riveu en in Les Hautes-Rivières is dat de Rumsteck. Echt genieten, makker! Er zitten snelle stukken in met leuke flow, een paar drops, en paar steile stukken… S-U-P-E-R leuk! Ik ben er zeker van dat jij je daar ook volledig had kunnen uitleven. Hoewel je allicht behoorlijk had liggen zeuren bergopwaarts 😉

We vonden de Rumsteck zo leuk dat we hem nog een tweede keer hebben gereden. En om af te sluiten daarna hebben we nog een blauwe afdaling gedaan.

Ik vind klimmen wel leuk, maar ik moet toegeven dat ik het hier op het einde ook moeilijk had hoor. Het was echt wel stevig bergop. Na vier keer was het voor mij genoeg. Mijn schoonbroer wilde graag nog eens afdalen, dus ik heb zijn elektrische MTB gebruikt om nog één keer mee te rijden. Anders was dat niet meer gelukt denk ik. Het was zowel bergop als bergaf redelijk fysiek, en ik wilde geen risico’s nemen. In totaal toch vier uur op de fiets gezeten. Da’s al ni slecht e, piepklein Detleffje!

Na al dat gefiets zijn we terug naar Brussel gereden en zijn we een grote spaghetti gaan eten! Dat was zeer welkom! En daarna m’n beddeke in want de zaterdag moest ik meelopen met de Ekiden, maar dat verhaal ken je ondertussen al eeee 😉

Volgende keer zal ik uwen T_EK nog eens van stal halen!

See you later, indianenprot!