TeamBangBus: Meerdaalwoud

Heeeeeeeeeeeeeey piepklein Detleffje!
Sapperdepietjes, deze week ben ik een beetje te laat met mijn blogpost… Maar ik heb een goed excuus: ik wilde graag iets vertellen over wat ik zondag met de Ciers heb uitgestoken. Dus het is vers van de pers!

Vorige week ben ik voor de eerste keer gaan fietsen in het Meerdaalwoud in Oud-Heverlee. Toen ben ik met een collega geweest waar ik al eens een paar keer mee ben gaan fietsen. Die collega heeft een hardtail en is vrij recent pas begonnen met mountainbiken, maar zijn gebrek aan ervaring maakt hij zeker en vast goed met jeugdig enthousiasme en een goede fysiek.
We waren al eens naar de Schorre gegaan en we hadden ook al eens een keer de toer van Schilde gedaan. Vorige zondag wilden we eens een andere toer rijden en dus ben ik op Youtube op zoek gegaan naar iets dat er leuk uitzag. Na wat research ben ik uitgekomen bij het Meerdaalwoud. Dat is in de buurt van Oud-Heverlee. Wat een mooie regio is me dat! We hadden ons geparkeerd aan het begin van een bewegwijzerde route en na vijf minuten fietsen zat je midden in de bossen en de velden. Echt super mooi! Ik had je T_EK bij. Dat is echt het ideale scheurijzer voor dat parcours. Wel na 2km lek gereden. Dus effe staan kloten en daarna weer verder. Het was mooi weer, ik had een reserveband bij en m’n pomp dus geen stress.

Na de aangename ontdekking van vorige week, ben ik gisteren terug naar daar getrokken met de Ciers. Zijn duim is redelijk terug inorde en hij wilde terug gaan mountainbiken. Ik had opnieuw wat filmpjes bekeken op Youtube en had een GPX bestandje gevonden dat er iets uitdagender uitzag dan de route van vorige week. Dus: TeamBangBus was nog eens de baan op.

Deze keer had ik je T_EK thuis gelaten want ik merkte dat je voorband opnieuw plat was als ik hem van de muur pakte. Waarschijnlijk zit er nog een scherf of iets scherp in die buitenband. Dat heb ik blijkbaar gemist. Dit weekend ga ik daar eens wat tijd voor maken. Buitenband nazien, plakken, velglint vervangen, nieuwe sealant erin en hopelijk kunnen we er dan weer even tegen.
Omdat je voorband plat stond, heb ik mijn nieuwe fiets meegenomen. JAJA, je hoort het goed: na anderhalf jaar wachten heb ik hem eindelijk gekregen! Daar heb je me toch vaak mee uitgelachen e… Altijd maar liggen afgeven op die fiets! En maar zeveren dat ik een Trek moest kopen want dat waren de beste fietsen ter wereld. En dan liefst nog bij de Costermans want dat was de beste winkel ter wereld.
Uiteindelijk is dat nog een hele soap geweest hoor. Na anderhalf jaar konden ze geen levertermijn meer geven en wisten ze niet of hij ooit geleverd ging worden. Gelukkig deden ze op het werk niet moeilijk en hebben ze me geholpen die bestelling te annuleren en een nieuwe te bestellen bij een andere winkel. Die fiets stond klaar in de fabriek en een paar weken later zat hij ook effectief onder mijn poep. Achteraf gezien, kwam het op deze manier eigenlijk nog beter uit. De fiets die ik origineel had besteld, leek heel erg op jouw T_EK. Ongeveer dezelfde geometrie, geschikt voor hetzelfde gebruik, … De bedoeling was natuurlijk om die fiets te gebruiken om samen te kunnen gaan fietsen en onze grenzen te verleggen. Omdat ik nu jouw T_EK heb, zou het een beetje onnozel zijn om twee quasi dezelfde fietsen te hebben. Liefst had ik gehad dat jij nog op je T_EK kon fietsen en dat we er samen opuit konden trekken! Maar soit, ik heb dus een iets agressievere fiets gekozen, met meer veerweg, krachtigere remmen, … Een beetje te vergelijken met de Rocky, maar dan in een modern jasje met 29″ banden. Hij heeft al een bijnaam: “Frietje”. Die bijnaam heeft hij te danken aan de auto-correct van mijn GSM. Ik denk wel dat je het een mooie fiets zou vinden. Hij heeft een rauwe carbon look. Heel speciaal. Ik ben grote fan, Esther vindt dat het er precies vuil uitziet… Vrouwen e hahaha.

Goed, dus we komen aan in Bevekom (de start van de route lag daar) en we parkeren aan de Carrefour. De Ciers had nog wel wat werk voor we konden vertrekken: hij moest eerst zijn fiets nog afstoffen en zijn banden oppompen. Ok dat afstoffen is een grapje.

En dan begon het, zoals het ook altijd begon als jij erbij was: kloten met de GPS. Die route moet dan laden, altijd een gekul met al dan niet naar de start van een route rijden, dat machien begint dan te piepen precies of er gaat een bom ontploffen… Tegen dat we goed en wel waren vertrokken en effectief het begin hadden gevonden waren we al tien minuten verder. Het begin van die route was een piepkleine kassei weg/steeg die steil omhoog ging. Het was zo smal dat we er al twee keer voorbij waren gereden voor we het doorhadden.
Dat klimmetje trapte al meteen goed op de adem. Daarna moesten we verder klimmen maar minder steil en zaten we ook meteen al in het bos. Ook deze route was weer genieten met volle teugen. Daar zou je je echt hebben uitgeleefd, makker! Leuke klimmetjes, niet eindeloos en niet technisch maar wel voldoende om toch wat hoogtemeters te maken. Leuke afdalingen met mooie singletracks, hier en daar een aangelegde feature en ook veel natuurlijke hindernissen. Niks extreem moeilijk of technisch, maar zooooo leuk om snel en hard te rijden. De Ciers heeft ook goed kunnen volgen. Hij had precies niet veel last van z’n duim en hij is er ook niet op gevallen. Hopelijk kunnen we nu nog een paar keer samen gaan rijden ter voorbereiding op ons weekendje in de Floreal. Terug een beetje vertrouwen en conditie opbouwen op de fiets. Dat is wel nodig om er het meeste uit te halen in de Ardennen.

Uiteindelijk begon die route ons in rondjes te sturen en hebben we besloten om via de baan de laatste twee kilometer terug naar de auto te rijden. Anders zaten we daar waarschijnlijk nu nog ergens.

TeamBangBus zonder u… Het is toch wennen. We hebben ons geamuseerd en we hebben het regelmatig over u gehad. Ik hoop dat je van hierboven hebt kunnen meekijken en mee hebt genoten.

Hou je goed, amigo!