Op stap met den T_EK en de volgende generatie

Heeeey piepklein Detleffje,
Ik heb het heel moeilijk gehad om terug plezier te beleven aan mountainbiken sinds jij er niet meer bent! De eerste keer dat ik echt nog eens uitkeek naar een rit was met Levi, het zoontje van Tom en Eden.

Levi is ondertussen tien jaar en had een mountainbike gekregen. Toen ik hem zag met zijn nieuwe fiets was ik uiteraard heel enthousiast. Hij weet dat ik graag fiets en vroeg of ik zin had om eens samen te gaan fietsen. Daar kan ik moeilijk nee tegen zeggen!
Het leek me een goed idee om met hem naar Ravels te rijden. Naar het parcours waar jij zo graag ging rijden en waar je zo enthousiast over was. We zijn er een paar keer samen geweest. Dan parkeerde ik aan de camping en reden we samen tot daar. Onderweg naar daar werd er dan al stevig doorgereden om elkaar wat te kloten en beweerden we alletwee steevast dat we rustig aan het rijden waren… Waarschijnlijk allebei aan hartslag 190.
Deze keer ben ik rechtstreeks naar het parcours gereden en heb ik daar geparkeerd. Het was wel raar om er zonder jou te zijn. Maar toch was je er een beetje bij want ik had jouw “T_EK” bij.
Het leek mij een goed idee om naar daar te gaan omdat het voor een kind toch leuker is om over heuveltjes te rijden dan over bospaden (ik ben ook nog een kind)… En effectief! We hebben het parcours twee keer gedaan. Levi deed het heel erg goed! Hij geraakte overal naar boven en ging zonder problemen overal vlotjes naar beneden.

Tegen het einde van onze tweede ronde heb ik wel uw ketting gebroken… Altijd hetzelfde met die SRAM brol!! Op zich geen probleem want ik stond toch dichtbij geparkeerd. En nu heb ik ook (via YouTube) geleerd hoe ik een ketting moet vervangen. Ik heb er wel een paar kleine dingen voor moeten kopen: zo een speciale tang en een pomp om de druk uit de achtervering te laten en terug op te pompen. En tadaaaaa er ligt en nieuw ketting op!

Ze hadden tijdens de winter wel weer wat wijzigingen aangebracht op het parcours. Ze hebben er een drop ingestoken die wel leuk is (vroeger was daar eigenlijk niks op dat stuk) en ze zijn ook wat extra technische stukjes aan het aanleggen. Ziet er allemaal leuk uit! Als ik nog eens terug ga zal ik wat foto’s nemen!
Weet je nog toen we voor de eerste keer die drop-line namen? Alletwee met veel praat erin vliegen om dan vlak voor de eerste drop alles toe te gooien uit schrik?! “Fok dees da gaan we ni doen da’s veel te hoog, da ga niet met onze velo’s”… Twee minuten later: “Fok dees we doen da!!!! Als we vallen dan vallen we maar!” Hahaha. En dan hebben we het allebei gedaan (met een serieus ei in onze broek). Zonder te vallen.

Dat vond ik altijd super leuk als we samen gingen fietsen. We hadden regelmatig schrik om iets te doen, maar we konden elkaar toch altijd opstoken om het uiteindelijk te doen. Good times!

Leon vraagt ook al een tijdje om te gaan “moentenbiken”. Grappig was toen we overlaatst zijn fietsje in de garage aan het zetten waren en hij plots zei: “Papa, dat is niet eerlijk! Jij hebt drie fietsen en ik maar een… Ik wil ook een “moentenbike” met scherpe banden!”
Hij is al wel eens meegegaan met de fiets als ik 5k ging lopen, maar ik had het gevoel dat dat wel het maximum was dat hij al kon.
Maar hij bleef er maar over bezig en dus hebben we samen de route in Schilde gedaan. Wel met de auto naar daar gegaan en dan de toer. Dat is ongeveer 10k. Hij was echt mega enthousiast! Z’n helmpje op, zijn fietshandschoenen aan en ik moest sportdrank meenemen in een drinkbus voor hem om onderweg te drinken. Tot kilometer acht heeft hij het heel dapper volgehouden, daarna heb ik wel een beetje moeten duwen. Maar het belangrijkste was dat we buiten waren en dat we ons aan het amuseren waren. De kracht en conditie komen wel.
Onderweg vroeg hij: “Papa waarom zit jij op de fiets van Deflep?”… Leon was toen je stierf nog maar vier, dus ik heb hem dat niet echt verteld. Nu hij er zelf achter vroeg heb ik hem uitgelegd dat je bent gestorven en dat ik nu jouw fiets mag gebruiken. Hij snapt al wel wat dat betekent denk ik… Hij zei: “Dat is niet erg, dan zit hij in mijn hartje en kan hij mij beschermen”. Geen idee waar hij dat vandaan heeft, maar ik vond het wel lief dat hij het zei.

Mijn volgende sportieve uitdagingen zijn nog wat aan het rijpen in m’n hoofd, maar je kan al wel vermoeden dat er een sterke link is met wat we samen hebben uitgestoken. Daar zal ik een van de volgende keren wel eens over vertellen.

OK genoeg bromance, soigneer u nog e!